I w Twojej Rodzinie Nasz Czcigodny Waldemarze Senatorze

 

I w Twojej Rodzinie

Nasz Czcigodny

Waldemarze Senatorze

Też jest  Wielki Brat

I ma dłoń szczęśliwą

Dłoń szczęśliwą

Do wszystkich

Do wszystkich codziennych spraw

Co zacznie to skończy

A nieraz

Na wprost

Na szagę

Na przełaj

Dopnie wnet wszystko

Jak zażyczy dłoń

 

I Lud mówi o Was

Jedna to krew

Rozpoznasz po czynach

Każdego z Nich

Wystarczy że w głowie

Powstanie myśl

A już obaj idą za myślą

Jak w dym

 

I w Twojej Rodzinie

Czcigodny Waldemarze Senatorze

Też jest Wielki Brat

I ma już za sobą

Trochę tych dziesiątek

I oburącz  w dłoniach

Ma swój piękny czas

A zawsze sokół

A zawsze orzeł

Tu sukces goni sukces

I to nie przesada

I to nie żart

I każde wyzwanie

Zawsze dopnie   na piątkę

 

I w Twojej Rodzinie

Czcigodny Waldemarze Senatorze

Też jest Wielki Brat

Choć tak  o sobie

Sam chyba  nigdy nie myśli

I wobec Ciebie

Też nigdy nie powie że

On Twój Brat Zdzisław

To chociaż czasami

Czasami od  Ciebie

Jest jednak może

I  wyższy i większy

 

Niech przeto fakty

Mówią za siebie

A przecież tych faktów

Już trochę jest

Nawet rzut kamieniem

W pobliskiej Kościerzynie

Wystarczy tylko

Wspomnieć słowo Zdzisław

I już wiadomo

Kim tu Zdzisław jest

 

I już wiadomo

Kto zacz co i gdzie

Podobni do siebie

Kropla wody w kroplę

Każdy ma swoją przystań

I swój brzeg

I ku sukcesom

Bardzo pewne stopnie

 

Bracia Bonkowscy

Waldemar i Zdzisław

Mówisz  o jednym

Odzywa się dwóch

Albo naocznie

Albo choć echem

Ta sama krew

Ten sam charakter

I ten sam upór

I ten sam duch

Gorliwi Patrioci

Zapatrzeni w Polskę

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

2. 11. 2026

 

 

 

 

Oj rudy rudy lis

 

Oj rudy rudy lis

Jaka szczwana sztuka

Oj rudy rudy lis

Wszędzie zwady szuka

 

 I zawsze  kurniku

Ma stadko swych kur

Posłusznych do bólu

Od słów do czynów

Od czynów do słów

 

Tu warknie tam tupnie

I ma to co chce

Sarkazmem i butą

Ugniata swój dzień

 

A niech która kura

Podniesie swój głos

Krzyż Pański na drogę

I już leci wprost

 

I wszystkie zagdaczą że

Rację ma lis

O wygnanej sierotce

Nie myśli już nikt

 

A lis zadufany

I w pychę wciąż rośnie

Nie licząc się z nikim

I o nic nie dbając

Kurnik aż trzeszczy

Od chorych ambicji

A kury

A kury

We wszystkim

Na pochwałę lisa

Naiwnie mu gdaczą

 

A niech tylko kiedy

Wychyli się ktoś

Lis w mig wie o wszystkim

I sam buntownicy

W mig zadaje cios

 

Uśmiechnie się czasem

Ironią pokrzepi

I już przekonany że

Wszędzie jest lepiej

 

A kurnik dziurawy

I przybywa dziur

Lecz póki się trzyma

Lis ma tu swój słuch

I rad jest lisisko

Z każdego dnia

I tak coraz więcej

I więcej ma jaj

 

I tylko czasami

Gdy nie słyszy nikt

Kury pokrzepi

Ta jedyna myśl

 

Oj rudy rudy lis

Jaka szczwana sztuka

Oj rudy rudy lis

Wszędzie zwady szuka

 

I wszystko jak dotąd

Uchodzi mu wpław

Lecz kiedyś na lisa

Też przyjdzie swój czas

 

I głowy podniesie

Do cna wycyckany

Ów kurzy świat

Nad sobą się żaląc

I nad swoim każdym

Kawałkiem dnia

 

I kur im zapieje

Jak za dawnych lat

Obwieści  dla kur swych

Zupełnie wolny

Szczęśliwy czas

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

1.    11. 2026